ΣύνδεσηΕγγραφή
 

Ελληνική γαστρονομία: Κάν’ το όπως οι Δανοί!

Ελληνική γαστρονομία: Κάν’ το όπως οι Δανοί!

Αδιαμφισβήτητα, η ελληνική γαστρονομία βρίσκεται, τα τελευταία χρόνια, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας – ενδιαφέρον που γιγαντώθηκε στα χρόνια της κρίσης. Συνταγές, προϊόντα, σεφ, εκπομπές και κάθε λογής αναφορά στη γαστρονομία θεωρούνται ελκυστικά. Μάθαμε να τρώμε ribeye waqyu, το cocktail μας είναι λίγο περισσότερο ξινό από ό,τι θα έπρεπε, το κρασί έχει βελούδινες τανίνες λόγω οξύτητας, χαρακτηριστικό του Αμυνταίου, και το chutney πιπεριάς με δαμάσκηνο κρατάει λίγο. Μάθαμε;

Η πραγματικότητα μάλλον μας διαψεύδει, καθώς όλα αυτά παρουσιάζονται ως επίφαση μιας διαδικασίας που σίγουρα έχει ξεκινήσει, αλλά βρίσκεται ακόμη σε βρεφικό στάδιο. Η ελληνική γαστρονομία έχει εισέλθει σε μία πορεία εξέλιξης, θα έλεγα ανάπτυξης, αλλά έχει πολύ δρόμο μπροστά της να διανύσει.

Υπάρχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά στα οποία, ακόμη, υστερεί. Το πρώτο αφορά την έλλειψη συνειδητοποιημένης καταναλωτικής κουλτούρας – δηλαδή, τη γνώση εκείνη που οδηγεί τον καταναλωτή να επιλέξει ένα προϊόν αντί κάποιου άλλου. Εδώ η ποιότητα, η θρεπτική αξία και το είδος κατατροπώνονται από τη μόδα και, κυρίως, την τιμή. Τα ελληνικά προϊόντα delicatessen δυσκολεύονται να βρουν αγοραστές, τα εστιατόρια δημιουργικής ελληνικής κουζίνας, συχνά, αγκομαχούν να γεμίσουν τα τραπέζια τους, ενώ το ανώνυμο χύμα συνεχίζει να κυριαρχεί στη ζωή μας, είτε πρόκειται για ελαιόλαδο, κρασί και τσίπουρο είτε για μπαχαρικά και τρόφιμα καθημερινής χρήσης.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό αφορά την έλλειψη περηφάνιας για τα καλά στοιχεία του τόπου μας. Εμείς οι ίδιοι δεν γινόμαστε πρεσβευτές της γαστρονομικής μας κουλτούρας και, μάλιστα, της τοπικής, θεωρώντας την υποδεέστερη – ή, αν θέλετε, ταπεινότερη – αυτών του εξωτερικού και, συνεκδοχικά, μη εμπορική. Δεν εξηγείται διαφορετικά η εμμονή μας να προσφέρουμε spaghetti carbonara, σαλάτα του καίσαρα και παρμεζάνα, ρόκα και βαλσαμικό στα εκατομμύρια των τουριστών που μας επισκέπτονται κάθε χρόνο. Δεν εξηγείται γιατί στο πρωινό των ξενοδοχείων μας προσφέρεται απλόχερα το κρουασάν βουτύρου, το μέλι Βουλγαρίας και τα αλλαντικά του supermarket.

Σαφώς, η κατάσταση αλλάζει σιγά σιγά και η τοπική κουζίνα, όπως και τα προϊόντα της βρίσκουν τη θέση τους στην τουριστική αγορά. Όμως, ακόμη χρειάζεται δουλειά, συνεργασία, όραμα και, κυρίως, ενημέρωση και γνώση. Εμείς οι καταναλωτές θα αλλάξουμε τον κόσμο ξεκινώντας από το τραπέζι μας, με συνειδητή κατανάλωση αγνών τοπικών προϊόντων, χωρίς «γαστρονομικό εθνικισμό», αλλά με περηφάνια, για να γίνουμε πρεσβευτές του τόπου μας.

Και αν όλα τα παραπάνω ακούγονται ρομαντικά, τότε να σας υπενθυμίσω πως μόλις πριν από λίγες εβδομάδες οι Δανοί, ανακοινώνοντας τη στρατηγική τους για τον τουρισμό τα επόμενα χρόνια, αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν και να μετονομάσουν τον «τουρίστα» σε «προσωρινό ντόπιο». Λοιπόν; Tι άλλο περιμένουμε να μας πουν οι Δανοί;

Πηγή:dreaters.com/el/

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΟΓΚΑΣ
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.

Translate »